Job 29

¹ Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł: ² Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł; ³ Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności; ⁴ Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim; ⁵ Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje; ⁶ Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy; ⁷ Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję. ⁸ Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali. ⁹ Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje. ¹⁰ Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał. ¹¹ Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo, ¹² Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika. ¹³ Błogosławieóstwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem. ¹⁴ W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona. ¹⁵ Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu. ¹⁶ Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się. ¹⁷ I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup. ¹⁸ Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje. ¹⁹ Korzeó mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich. ²⁰ Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się. ²¹ Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję. ²² Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja. ²³ Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny. ²⁴ Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali. ²⁵ Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.