Job 31

¹ Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abym nie pomyślał o pannie. ² Bo cóż za dział od Boga z góry? a co za dziedzictwo Wszechmocnego z wysokości? ³ Azaż nie nagotowane zginienie złośnikom, a sroga pomsta czyniącym nieprawość? ⁴ Azaż on nie widzi dróg moich, a wszystkich kroków moich nie liczy? ⁵ Jeźlim chodził w kłamstwie, a spieszyła się na zdradę noga moja: ⁶ Niech mię zważy na wadze sprawiedliwej, a niech Bóg pozna szczerość moję. ⁷ Jeźliż ustąpiła noga moja z drogi, a za oczyma memi szłoli serce moje, i do rąk moich jeźliż przylgnęła jaka zmaza: ⁸ Tedy niechże ja sieję, a inszy niech pożywa, a moje latorośle niech będą wykorzenione. ⁹ Jeźli zwiedzione jest serce moje do niewiasty, i jeźlim czyhał u drzwi przyjaciela mego: ¹⁰ Niechajże mele innemu żona moja, a niechaj się nad nią inni schylają. ¹¹ Boć to jest sprosny występek, a nieprawość osądzenia godna, ¹² Gdyż ten ogieó aż do zatracenia pożera, a dochody moje wszystkie wykorzenić może. ¹³ Jeźlim stronił od sądu z sługą moim, albo z służebnicą moją, gdy ze mną sprzeczkę mieli, ¹⁴ (Bo cóżbym czynił, gdyby powstał Bóg? albo gdyby pytał, cobym mu odpowiedział? ¹⁵ Izaż nie ten, który mię w żywocie uczynił, nie uczynił też i onego? a nie onże nas sam w żywocie wykształtował?) ¹⁶ Jeźliżem odmówił ubogim, czego chcieli, a oczy wdowy jeźliżem zasmucił; ¹⁷ Jeźliżem jadł sztuczkę swoję sam, a nie jadała i sierota z niej; ¹⁸ (Albowiem sierota z młodości mojej rosła ze mną, jako u ojca; a jakom wyszedł z żywota matki mojej, byłem wdowie za wodza.) ¹⁹ Jeźliżem widział kogo ginącego dla tego, że szaty nie miał, a nie dałem żebrakowi odzienia; ²⁰ Jeźliże mi nie błogosławiły biodra jego, że się wełną owiec moich zagrzał; ²¹ Jeźliżem podniósł przeciwko sierocie rękę swoję, gdym widział w bramie pomoc moję: ²² Tedy niech odpadnie łopatka moja od plec swych, a ramię moje z stawu swego niech wytracone będzie. ²³ Albowiem lękałem się skruszenia od Boga, a przed jego zacnością nie mógłbym się ostać. ²⁴ Jeźlim pokładał w złocie nadzieję moję, a do bryły złota mawiałem: Tyś ufanie moje; ²⁵ Jeźlim się weselił z wielu bogactw moich, a iż wiele nabyła ręka moja; ²⁶ Jeźlim patrzał na światłość słoóca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził; ²⁷ I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje: ²⁸ I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości. ²⁹ Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło. ³⁰ (I owszem nie dałem zgrzeszyć ustom moim, abym miał żądać przeklęstwa duszy jego.) ³¹ Azaż nie mawiali domownicy moi: Oby nam kto dał mięsa tego, nie możemy się i najeść? ³² Bo gość nie nocował na dworze, a drzwi moje otwierałem podróżnemu. ³³ Jeźlim zakrywał, jako ludzie zwykli, przestępstwa moje, i chowałem w skrytości mojej nieprawość moję; ³⁴ I choćbym był mógł potłumić zgraję wielką, jednak i najpodlejszy z domu ustraszył mię; przetożem milczał, i nie wychodziłem ze drzwi. ³⁵ Obym miał kogo, coby mię wysłuchał; ale oto ten jest znak mój, że Wszechmogący sam odpowie za mię, i księga, którą napisał przeciwnik mój. ³⁶ Czylibym jej na ramieniu swojem nie nosił? a nie przywiązałbym jej sobie miasto korony? ³⁷ Liczbę kroków moich oznajmiłbym mu; jako do książęcia przystąpiłbym do niego. ³⁸ Jeźliż przeciw mnie ziemia moja wołała, a jeźliże z nią społem zagony jej płakały; ³⁹ Jeźliżem pożytków jej używał bez pieniędzy, i jeźlim do wzdychania przywodził dzierżawców jej: ⁴⁰ Miasto pszenicy niech wznijdzie oset, a miasto jęczmienia kąkol. Tu się skoóczyły słowa Ijobowe.