Hioba 33

¹ A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy. ² Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem. ³ Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą. ⁴ Duch Boży uczynił mię, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mię. ⁵ Możeszli, odpowiedz mi; sporządź się, a staó przeciwko mnie. ⁶ Oto ja według słów twoich odpowiem ci za Boga, chociażem ja też z błota utworzony. ⁷ Oto strach mój nie zatrwoży cię, a ręka moja nie obciąży cię. ⁸ A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich. ⁹ Czystym ja bez przestępstwa; niewinnym ja, i nie masz we mnie nieprawości. ¹⁰ Oto znajduje Bóg przyczyny przeciwko mnie, a poczytuje mię za nieprzyjaciela swego. ¹¹ Podaje w okowy nogi moje, a podstrzega wszystkich ścieżek moich. ¹² Otości na to tak odpowiadam: W tem nie jesteś sprawiedliwy; bo większy jest Bóg, niż człowiek. ¹³ Przeczże się z nim spierasz, żeć wszystkich spraw swoich nie objawia? ¹⁴ Wszak Bóg mówi i raz i drugi, a człowiek tego nie uważa. ¹⁵ We śnie w widzeniu nocnem, gdy twardy sen przypada na ludzie gdy śpią na łożu: ¹⁶ Tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje, ¹⁷ Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął; ¹⁸ Aby zahamował duszę jego od dołu, a żywot jego aby na miecz nie trafił. ¹⁹ Każe go też boleścią na łożu jego, a we wszystkich kościach jego ciężką niemocą. ²⁰ Tak, że sobie żywot jego chleb obrzydzi, a dusza jego pokarm wdzięczny. ²¹ Zniszczeje znacznie ciało jego, i wysadzą się kości jego, których nie widać było; ²² I przybliża się do grobu dusza jego a żywot jego do rzeczy śmierć przynoszących. ²³ Jeźli będzie u niego jaki Anioł wymowny, jeden z tysiąca, aby opowiedział człowiekowi powinność jego: ²⁴ Tedy się nad nim Bóg zmiłuje, a rzecze: Wybaw go, aby nie zstępował do grobu, bom znalazł ubłaganie. ²⁵ I odmłodnieje ciało jego jako dziecięce, a nawróci się do dni młodości swojej. ²⁶ Będzie się modlił Bogu, i przyjmie go łaskawie, i ogląda z weselem oblicze jego, i przywróci człowiekowi sprawiedliwość jego; ²⁷ Który poglądając na ludzi, rzecze: Zgrzeszyłem był, i co było prawego, podwróciłem; ale mi to nie było pożyteczno. ²⁸ Lecz Bóg wybawił duszę moję, aby nie zstąpiła do dołu, a żywot mój aby oglądał światłość. ²⁹ Oto wszystko to czyni Bóg po dwakroć i po trzykroć z człowiekiem, ³⁰ Aby odwrócił duszę jego od dołu, a żeby oświecon był światłością żyjących. ³¹ Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił. ³² Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił. ³³ A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.