Lamentacje 3

¹ Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego. ² Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości; ³ Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzieó. ⁴ Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje. ⁵ Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą; ⁶ W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli. ⁷ Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje; ⁸ A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję. ⁹ Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił. ¹⁰ Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach. ¹¹ Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną. ¹² Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym. ¹³ Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego. ¹⁴ Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzieó. ¹⁵ Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem. ¹⁶ Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele. ¹⁷ Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam. ¹⁸ I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu. ¹⁹ Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć. ²⁰ Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja. ²¹ Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję. ²² Wielkie jest miłosierdzie Paóskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego. ²³ Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja. ²⁴ Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję. ²⁵ Dobry jest Pan tym, którzy naó oczekują, duszy takowej, która go szuka. ²⁶ Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Paóskie. ²⁷ Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dziecióstwa swego; ²⁸ Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co naó włożono; ²⁹ Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja; ³⁰ Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem. ³¹ Bo Pan na wieki nie odrzuca; ³² Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego. ³³ Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich. ³⁴ Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi; ³⁵ Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed obliczem Najwyższego; ³⁶ Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha. ³⁷ Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał? ³⁸ Izali z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre? ³⁹ Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje. ⁴⁰ Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana; ⁴¹ Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga. ⁴² Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; przetoż ty nie odpuszczasz. ⁴³ Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz. ⁴⁴ Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa. ⁴⁵ Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów. ⁴⁶ Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi. ⁴⁷ Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie. ⁴⁸ Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego. ⁴⁹ Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że niemasz żadnej ulgi, ⁵⁰ Ażby wejrzał i obaczył Pan z nieba. ⁵¹ Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego. ⁵² Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny. ⁵³ Wrzucili do dołu żywot mój, a przywalili mię kamieniem. ⁵⁴ Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie! ⁵⁵ Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego. ⁵⁶ Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem. ⁵⁷ Przybliżając się do mnie w dzieó, któregom cię wzywał, mawiałeś: Nie bój się. ⁵⁸ Zastawiałeś się, Panie! o sprawę duszy mojej, a wybawiałeś żywot mój. ⁵⁹ Widzisz, o Panie! bezprawie, które mi się dzieje, osądźże sprawę moję. ⁶⁰ Widzisz wszystkę pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie. ⁶¹ Słyszysz urąganie ich, o Panie! i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie. ⁶² Słyszysz wargi powstawających przeciwko mnie, i przemyśliwanie ich przeciwko mnie przez cały dzieó. ⁶³ Obacz siadanie ich, i wstawanie ich; jam zawżdy jest pieśnią ich. ⁶⁴ Oddajże im nagrodę, Panie! według sprawy rąk ich; ⁶⁵ Dajże im zatwardziałe serce, i przeklęstwo swe na nich; ⁶⁶ Goó ich w zapalczywości, a zgładź ich, aby nie byli pod niebem twojem, o Panie!