Salmos 104

¹ Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! wielceś jest wielmożnym; chwałę i ozdobę przyoblokłeś. ² Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę. ³ Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych; ⁴ Który czynisz duchy posłami swymi; ty czynisz sługi swe ogniem pałającym. ⁵ Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne. ⁶ Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami. ⁷ Na zgromienie twojerozbiegły się, a na głos pogromu twego prędko zuciekały. ⁸ Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył. ⁹ Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi. ¹⁰ Który wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami, ¹¹ A napój dawały wszystkiemu zwierzowi polnemu; a z nich gaszą leśne osły pragnienie swoje. ¹² Przy nich mieszka ptastwo niebieskie, a z pośród gałązek głos wydaje. ¹³ Który pokrapiasz góry z pałaców swoich, aby się z owoców spraw twoich nasycała ziemia. ¹⁴ Za twoją sprawą rośnie trawa dla bydła, a zioła na pożytek człowieczy; ty wywodzisz chleb z ziemi: ¹⁵ I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki. ¹⁶ Nasycone bywają i drzewa Paóskie, i cedry Libanu, których nasadził; ¹⁷ Na których ptaki gniazda swe mają, i bocian na jedlinach ma dom swój. ¹⁸ Góry wysokie dzikim kozom, a skały są ucieczką królikom. ¹⁹ Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słoóce zna zachód swój. ²⁰ Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne. ²¹ Lwięta ryczą do łupu, i szukają od Boga pokarmu swego. ²² Lecz gdy słoóce wznijdzie, zaś się zgromadzają, i w jamach swoich kładą się. ²³ Tedy wychodzi człowiek do roboty swojej, i do pracy swojej aż do wieczora. ²⁴ O jakoż wielkie są sprawy twoje, Panie! te wszystkie mądrześ uczynił, a napełniona jest ziemia bogactwem twojem. ²⁵ W morzu zaś wielkiem i bardzo szerokiem, tam są płazy, którym nie masz liczby, i zwierzęta małe i wielkie. ²⁶ Po niem okręty przechodzą, i wieloryb, któregoś ty stworzył, aby w niem igrał. ²⁷ Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego. ²⁸ Gdy im dajesz, zbierają; gdy otwierasz rękę twoję, nasycone bywają dobremi rzeczami. ²⁹ Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają. ³⁰ Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi. ³¹ Niechajże będzie chwała Paóska na wieki; niech się rozweseli Pan w sprawach swoich. ³² On gdy wejrzy na ziemię, zadrży; dotknie się gór, a zakurzą się. ³³ Będę śpiewał Panu za żywota mego; będę śpiewał Bogu memu, póki mię staje. ³⁴ O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu. ³⁵ Oby byli wytraceni grzesznicy z ziemi, a niezbożnych aby już nie było! Błogosław, duszo moja! Panu. Halleluja.